Tag Archives: Risico

De firma ZZP!

19 jan

Ik schreef al eerder over de drie verschillende soorten ZZP’ers, waarbij de echte ZPP’er (degene die bewust voor deze bedrijfsvorm heeft gekozen) zich beperkt tot dát gebied waar hij of zij binnen elk bedrijf zijn of haar meerwaarde kan aantonen. Je zou, zeker waar ZZP’ers regelmatig van dezelfde ruimtes gebruikmaken zoals, in Alphen aan den Rijn, bij ondernemershuis iFlow of bij ‘Zin in Ondernemen’, verwachten dat ze veelvuldig zouden samenwerken, maar in de praktijk komt dat samenwerken maar langzaam van de grond.

Groot en Klein
Elke ZZP’er, eigenlijk iedereen die een klein bedrijf heeft, zal het kennen: Grote bedrijven willen geen zaken doen met kleine bedrijven, hoewel die vaak offertes uitbrengen die zowel beter als goedkoper zijn voor grote opdrachtgevers. Dat was ook de ervaring van één van mijn relaties uit het netwerk van het ‘Ondernemersklankbord’ in Alphen aan den Rijn.
Vreemd? Niet als je ervaring hebt binnen zo’n groot bedrijf, zoals ik. Die heeft zelf ook veel kleine leveranciers buiten de deur gehouden. Zeker voor belangrijke of complexe opdrachten, maar het wordt snel een automatisme alle kleine bedrijven te weren van je leverancierslijst.
De reden is simpel, iedereen die de opdracht krijgt iets te regelen, laat dat gewoonlijk binnen de eigen afdeling, het eigen bevoegdheidsgebied, uitvoeren. Maar als specifieke expertise en/of tijd ontbreken, besteedt men die opdracht deels of helemaal uit aan een ander bedrijf. Daarbij ben je wel van het werk, maar niet van je verantwoordelijkheid voor die opdracht af. Dus is het zaak, voor je eigen gemoedsrust én je carrière, bij dat uitbesteden geen onnodige risico’s te lopen.
En dat is nou precies wat je doet, als je hiervoor een ZZP’er inhuurt.

Risico’s rond de inzet van ZZP’ers
Een grote opdracht houdt voor de ZZP’er zelf al een risico in. En risico’s loopt die al genoeg. Ik heb daarover al het nodige geschreven, op 9 december 2014 “ZZP’ers” op http://www.beleefalphen.com. Maar het kwam ook al aan de orde in de blogs ‘Het nieuwe werken’ (30 april 2013), ‘Winkelier Zonder Personeel’ (14 juli 2013), ‘Zin in Ondernemen’ (14 augustus 2013) en ‘ZZP’er onder druk’ (3 november 2014)
Want een ZZP’er kan ziek worden, waardoor gestelde deadlines niet gehaald worden. Ook kan hij zijn eigen kennis overschatten, of het op te lossen probleem onderschatten, waardoor de uiteindelijke oplossing verre van optimaal is.
Iedere ZZP’er, ik ook, kent de situatie dat je de ene maand geen opdracht hebt, terwijl je de volgende maand opdrachten zou moeten weigeren omdat je er te weinig tijd aan kunt besteden. In de praktijk probeer je natuurlijk toch beide te doen, maar de kans dat je in zo’n werkweek van 80-100 uur fouten maakt is natuurlijk groot.
De risico’s die de opdrachtgever hierdoor loopt, zijn verre van denkbeeldig. Die ZZP’er heeft vaak wel de nodige specialisten in zijn netwerk, die hij of zij kán inschakelen, maar of dat, ook contractueel, juist gebeurt of niet, dát speelt zich buiten het blikveld van de opdrachtgever af. Die blijft gewoon zitten met zijn risico’s, tot ZZP’ers het anders aanpakken.

Het nut van een netwerk
Steeds vaker werken ZZP’ers vanuit groepen die gezamenlijk een aantal flexplekken gebruiken. ‘Zin in Ondernemen’ is zo’n groep. Omdat ik daar zelf deel van uitmaak, weet ik dat vrijwel al die collega’s, net zoals dat bij mij het geval is, beschikken over een groot netwerk van andere ZZP’ers die zelf ook weer hun eigen netwerk hebben. In de praktijk komt het erop neer dat een ‘georganiseerde’ ZZP’er klanten zou kunnen confronteren met een hoeveelheid gerichte expertise waar geen concurrent aan kan tippen. De praktijk is dat ze dat gewoon niet doen, of, als ze wel collega’s inschakelen, dat buiten de communicatie met hun opdrachtgevers houden. Deels vanuit hun ego als ‘zelfstandige’, deels ook vanuit de angst dat die opdrachtgever eventueel volgende opdrachten wel eens aan die collega’s zou kunnen gunnen. Hierdoor lopen ze echter gewoon allemaal opdrachten mis.

De firma ZZP!
De eerste stap is natuurlijk dat ZZP’ers zich rond commerciële en organisatorische probleemvelden aaneensluiten in een organisch, maar niet hiërarchiek verband. Kortom, ze werken samen, maar blijven ZZP’er. Binnen dat verband worden wekelijks alle mogelijke opdrachtgevers en opdrachten met elkaar besproken. Tijdens die bespreking worden teams gevormd, bestaande uit ZZP’ers waarvan de groep denkt dat hun specifieke kennis en expertise binnen het team zal bijdragen aan een specifieke opdracht. Voor elke afzonderlijke opdrachtgever of opdracht wordt een teamleider aangewezen die namens de hele groep de contacten met de opdrachtgever aangaat, en coördineert. Dat zal vaak degene zijn die vanuit de eigen expertise, of vanuit het eigen netwerk, de meeste raakvlakken heeft met de opdracht en/of de opdrachtgever. Kortom, álle teamleden staan in het briefhoofd genoemd, mét specialisatie. Toch zit de klant met één ZZP’er te praten, maar weet dat deze in opzet en uitvoering van de opdracht wordt gesteund door een flink aantal collega’s die, indien een calamiteit plaatsvindt, de opdracht gewoon kunnen uitvoeren. Het is zelfs mogelijk, allemaal binnen het gezichtsveld van de klant, teamleden te wisselen of, indien dat in de loop van de opdracht nodig blijkt, toe te voegen.
Wat de betaling betreft, als alle leden gebruikmaken van hetzelfde urenregistratie systeem, en daarbij direct gemaakte kosten doorboeken, is het betrekkelijk eenvoudig om de uiteindelijke opbrengst, na aftrek van de gemaakte kosten, aan iedereen door te berekenen, eventueel via payrolling. En omdat iedereen zelfstandig blijft, er geen hiërarchieke verhouding bestaat, de ‘teams’ voor elke opdracht anders worden samengesteld, en ook de rol van elk teamlid voor elke opdracht anders zal zijn, zullen er in de praktijk geen problemen met de belastingdienst (VAR) optreden.

Probleem opgelost
Hoewel deze opzet geen panacee voor elke situatie zal blijken te zijn, lost ze wel een hoop problemen op:
1. De klant weet op elk moment dat de opdracht door een team toegewijde specialisten wordt uitgevoerd, zonder noodzaak met elk van die specialisten te moeten onderhandelen, en zonder risico dat de uitvoering van de opdracht stokt door gebrek aan kennis, expertise, tijd, of calamiteiten. Dat zal de kans op een opdracht aanmerkelijk vergroten, het belangrijkste effect van deze aanpak.
2. De ZZP’ers komen zelf beter uit de verf omdat ze binnen zo’n team (ze kunnen tegelijkertijd in verschillende teams opereren, natuurlijk) alleen op hun specialisme worden ingezet. Hun positionering binnen hun ‘markt’ wordt daardoor alleen maar sterker.
3. Het risico dat de opdracht slecht wordt uitgevoerd, is veel kleiner dan wanneer een ZZP’er alleen voor zichzelf werkt, met als gevolg tevreden klanten en langdurige relaties.
4. Omdat de hele groep wekelijks kan putten uit wat binnen de groep aan opdrachten bekend is, zal in de praktijk iedereen meer gespreid, zonder onnodige piekbelasting, zijn werk kunnen doen. Daarbij zijn privé situaties (ziekte, bevalling, verhuizing of gewoon vakantie) binnen de groep, eventueel door binnen elkaars netwerken beroep te doen op derden, gemakkelijk op te lossen zonder gevolgen voor de opdracht of opdrachtgever.

Straatfeestje in de Julianastraat

21 apr

Waar gaat het nou om?
Alphen aan den Rijn staat weer eens op stelten. Jarenlang werd er door horecaondernemers aan de Julianastraat op Koninginnedag een straatfeest georganiseerd, en opeens kán het niet meer! 3.000 Alphenaren in zák en as! Verschrikkelijk! Overheidsdictatuur!
Maar wat is er nou eigenlijk helemaal aan de hand?

Nou, de gemeente stelt eisen aan een dergelijk feest. Dat doen ze al bij een simpel non-profit buurtfeestje voor 30 man op een woonerf, en dat gaan ze natuurlijk zeker doen wanneer drieduizend mensen elkaar tijdens een commercieel feest op een klein stukje Julianastraat verdringen. Dus moeten de organisatoren rekening houden met geluidshinder, moeten ze voor voldoende veiligheidsmensen zorgen, mag er (ook dan) natuurlijk geen alcohol aan jeugd onder de 18 worden geschonken, en stuurt de gemeente geloof ik ook nog een rekening voor het opruimen van de beestenbende die na afloop achterblijft. Zó levert het de bloem van onze horeca niets meer op, natuurlijk, en dús stoppen ze ermee. Met dat straatfeest dan, want op en rond de bestaande terrassen zal het wel weer net zo druk zijn als vanouds.
En voor alle duidelijkheid, de gemeente VERBIEDT NIETS! Nét als indertijd bij “Alphen on Ice” zijn het de organisatoren die het bijltje erbij neergooien!

De burgemeester
Burgemeester Tjerk krijgt natuurlijk de schuld van deze afbraak van de plaatselijke cultuur. Tja, formeel is hij hiervoor verantwoordelijk, maar ik weet dat de ambtelijke molens niet zo snel draaien dat hij hiervoor het initiatief genomen kan hebben. Dat is al vele maanden geleden zo bepaald, al kan ik me moeilijk voorstellen dat hij er erg veel problemen mee heeft gehad.
Maar natuurlijk is het wel gelijk nieuwsvoer voor Alphens.nl, hoewel het met het aantal reacties (in aantal dan, niet qua inhoud) met 50 stuks nog wel meevalt. Toen ik over het alcoholmisbruik schreef, waren het er bijna 3x zo veel! Maar ja, dát is ook precies het verschil. 3000 ‘gedupeerde’ Alphenaren lijkt wel veel, maar het is mínder dan 3% van de bevolking van onze gemeente. En ook Tjerk weet wel dat het gros van die 3000 mensen hun lol wel elders gaat halen. Van een “aanslag op de leefbaarheid” is natuurlijk geen sprake. De rest van de inwoners in onze gemeente zal het dan ook een zorg zijn, natuurlijk!

Risico
Ik snap al die snikkende Alphenaren ook niet. Want je kunt toch niet met droge ogen ontkennen dat elk feestje met drieduizend, deels beschonken, mensen in die nauwe straat een risico vormt? Het ís nog niet gebeurd, maar wát als er deze keer wel wat ernstigs gebeurt, in dat gewoel? Wie is dan verantwoordelijk, René Rutten c.s., of de instantie die hen gul die vergunning gaf? Wat als een vechtpartij écht uit de hand loopt, iemand wordt aangerand, of een jongere in alcoholcoma wordt afgevoerd, of nóg erger? Ik vrees dat advocaat Lalji dicht in de buurt zal zijn, die avond. En dan staat onze burgemeester voor zijn moeite binnen de kortste keren voor de rechter, en gaan álle inwoners van onze grote gemeente meebetalen aan de, in deze zaak ongetwijfeld toegewezen, schadevergoeding!
En, na de euforie over de fritesprijs, komt onze stad opnieuw negatief in de pers. Ik kan me voorstellen dat ‘het stadhuis’ liever wat rellen in de plaatselijke media accepteert, dan de opening van De Telegraaf!

Conclusie
Toen men ooit aan generaal Hindenburg vroeg of hij nou écht dacht de grote veldslag tegen de Russen gewonnen te hebben, antwoordde hij dat de geschiedenis daar ooit over zou oordelen. Maar, zei hij, ik weet heel zeker wie de schuld had gekregen als we verloren hadden. Zo gaat het ook hier, de organisatoren lopen met de eer, en de verdienste, weg zolang het goed gaat, maar als het fout gaat? Dan wijst iedereen gelijk naar de overheid die het allemaal had toegestaan.
Ik denk dat heel veel Alphenaren nog moeten wennen aan het idee dat onze stad allang niet meer een leuk kneuterig dorpje aan de Rijn is, maar het middelpunt van een grote gemeente. Wat vroeger geen probleem vormde, doet dat nu, op de huidige schaal, wel! Er gebeurt nog altijd heel veel in Alphen aan den Rijn, wat al aangeeft dat de gemeente zeker niet blokkeert. Maar gewoon doorgaan zoals het altijd ging, dát kan niet meer.
De tijd dat de overheid eigenlijk nooit partij was in een juridisch geschil, is immers al jaren voorbij. En de publicitaire risico’s zijn, met al die nieuwe media, verveelvoudigd.

Zeker Alphenaren zouden zich dat, na het Ridderhof drama, moeten realiseren!